Skal utsikta til nokre få naboar avgjera framtida til Osøyro?

Geir Bjørkeli Geir Bjørkeli

Eg har med interesse følgt debatten om det planlagde hotellet ved Oseana. Dei siste vekene har vi fått fleire lesarinnlegg med sterke meiningar om prosjektet. Det er bra med engasjement rundt utviklinga av Osøyro, men eg må innrømma at eg stussar over ein del av argumentasjonen som no blir brukt.

Lat meg først slå fast éin ting: Eg har stor forståing for at naboar som får redusert utsikt, reagerer på hotellplanane. Det ville nok mange av oss gjort dersom vi var i same situasjon. Byggehøgder, utsikt, solforhold og konsekvensar for nærområdet er reelle problemstillingar som må takast på alvor.

Men derfrå til å argumentera for at heile prosjektet er negativt for Os, er eit langt sprang.

I dei siste lesarinnlegga blir det trekt fram alt frå demokrati og folkehelse til kommuneøkonomi, parkeringsproblem og spekulasjonar om eit framtidig sal av Oseana. Eg meiner vi bør vera varsame med å framstilla moglege framtidige scenario som om dei er sannsynlege eller dokumenterte konsekvensar av hotellutbygginga.

Det er sjølvsagt legitimt å stilla spørsmål ved parkeringskapasitet, økonomiske avtalar og kommunen sine plikter. Men då bør diskusjonen byggja på fakta og faglege vurderingar, ikkje på kva ein fryktar kanskje kan skje ein gong i framtida.

Eit hotell for «fiffen»?

I eit av dei siste lesarinnlegga blir det hevda at dette blir eit hotell for «fiffen», og ikkje for oss bjørnafjordingar.

Eg synest det er ein merkeleg måte å sjå næringsutvikling på.

Eit hotell er sjølvsagt avhengig av tilreisande gjester. Det er jo nettopp poenget!

Desse gjestene legg att pengar i butikkar, restaurantar og andre lokale verksemder. Dei skaper grunnlag for arbeidsplassar og aktivitet som kjem lokalsamfunnet til gode. At gjestene kjem utanfrå, betyr ikkje at verdiskapinga forsvinn ut av kommunen.

Tvert imot er evna til å trekkja til seg besøkande utanfrå ein viktig føresetnad for eit levande og attraktivt sentrum.

Kva med alle dei positive konsekvensane?

Det som undrar meg mest, er kor liten plass dei positive effektane av hotellprosjektet får i debatten.

Vi snakkar om eit hotell med rundt 200 rom, som kan gje nye arbeidsplassar, fleire tilreisande til Osøyro, auka omsetnad for butikkar og restaurantar og eit langt betre grunnlag for konferansar, konsertar og kulturarrangement.

Oseana er allereie ein fantastisk arena. Men eit hotell i umiddelbar nærleik vil kunna gjera det langt meir attraktivt å arrangera konferansar, større selskap og kulturarrangement som trekkjer gjester utanfrå.

Det vil også kunna gje innbyggjarane eit breiare restaurant- og serveringstilbod og fleire arrangement gjennom året.

Dette handlar ikkje berre om hotellet. Det handlar om ringverknadene for heile Osøyro.

Og det handlar om korleis vi ønskjer at sentrum skal utvikla seg dei neste 20-30 åra.

Folkehelse handlar om meir enn utsikt

Folkehelse har også blitt trekt inn som argument mot hotellet.

Eg har forståing for at redusert utsikt, mindre sollys og auka innsyn kan påverka trivselen til dei som bur nærast. Slike konsekvensar må sjølvsagt vurderast.

Men folkehelse handlar også om arbeidsplassar, sosialt fellesskap, kulturtilbod, aktivitet og møteplassar.

Eit levande sentrum med restaurantar, konsertar, konferansar og andre arrangement kan også bidra positivt til livskvaliteten for mange menneske.

Vi kan ikkje vurdera folkehelse berre ut frå ulempene for dei næraste naboane, utan samtidig å vurdera dei moglege positive effektane for resten av lokalsamfunnet.

Kven skal politikarane lytta til?

Vi har òg sett fakkeltog og protestaksjonar mot hotellet. Det er ein demokratisk rett å protestera, og engasjementet skal sjølvsagt takast på alvor.

Men at hundre menneske møter opp i eit fakkeltog, betyr ikkje nødvendigvis at dei representerer fleirtalet i ein kommune med over 25.000 innbyggjarar.

Dei som blir direkte råka av eit prosjekt, har naturleg nok ofte størst motivasjon for å engasjera seg. Dei som kan få glede av arbeidsplassane, kulturtilbodet og den auka aktiviteten i åra framover, er kanskje ikkje like synlege i debatten.

Det gjer ikkje interessene deira mindre viktige.

Politikarane si oppgåve er å ta vare på interessene til heile kommunen, også interessene til dei som ikkje skriv lesarinnlegg eller går i fakkeltog.

Vi må ha tillit til avgjerdsprosessen

Eg har ingen føresetnader for å slå fast nøyaktig korleis ein skal vega redusert utsikt for nokre bustader opp mot nye arbeidsplassar, næringsutvikling, auka aktivitet og eit styrkt kulturtilbod.

Dette er ikkje eit reknestykke med to strekar under svaret.

Nettopp difor har vi fagfolk som skal greia ut konsekvensane, ein administrasjon som skal leggja fram eit forsvarleg avgjerdsgrunnlag, og folkevalde politikarar som skal gjera dei nødvendige avvegingane.

Vi må kunna ha tillit til at dei faglege vurderingane blir gjorde grundig, samstundes som vi sjølvsagt skal stilla kritiske spørsmål når det er nødvendig.

Til sjuande og sist må politikarane ta stilling til kva utvikling dei ønskjer for Osøyro.

Kva er alternativet?

Eg saknar at hotellmotstandarane i større grad diskuterer kva alternativet faktisk er.

Korleis skal vi skapa fleire arbeidsplassar i sentrum? Korleis skal vi få fleire tilreisande til butikkane og restaurantane? Korleis skal vi utnytta potensialet i Oseana endå betre? Og korleis skal vi gjera Osøyro til ein meir attraktiv stad for komande generasjonar?

Det er lett å seia nei til eit konkret prosjekt. Det er langt vanskelegare å presentera eit realistisk alternativ som skaper tilsvarande aktivitet og verdiar.

Sjølvsagt skal vi stilla krav til utbyggjarar. Sjølvsagt skal vi diskutera byggehøgder, arkitektur, parkering og økonomiske vilkår.

Men vi må òg erkjenna at utvikling inneber endring, og at endring nesten alltid vil ha både vinnarar og taparar.

Å seia nei har òg ein kostnad.

For meg handlar denne saka om meir enn eit hotell. Ho handlar om kor vidt vi ønskjer å gripa moglegheitene som ligg framfor oss, eller om vi skal la frykta for endring bli avgjerande for utviklinga av Osøyro.

Eg håpar politikarane løftar blikket, vurderer både fordelar og ulemper og tek ei avgjerd basert på kva som samla sett er best for Os og framtidige generasjonar.

Geir Bjørkeli
Utflytta osing som ikkje bur lenger vekke enn at han framleis bryr seg om utviklinga av Osøyro.